بررسی تاثیر ملاقات برنامه ریزی شده آنلاین ویدیویی بر اضطراب، استرس و افسردگی بیماران بستری مبتلا به کووید ۱۹
محمد نمازینیا، عضو هیأت علمی و مربی گروه پرستاری دانشگاه علوم پزشکی تربت حیدریه، در گفتوگو با روابط عمومی دانشگاه به تشریح طرح تحقیقاتی خود با عنوان (بررسی تأثیر ملاقاتهای ویدئویی برنامهریزیشده بر سطح اضطراب و استرس بیماران کووید-۱۹) پرداخت.
با تشکر از جنابعالی، لطفاً با معرفی خود، سوابق علمی، پژوهشی، اجرایی و فعالیتهای مرتبط با این پژوهش را بیان فرمایید:
محمد نمازینیا هستم، مربی پرستاری در گروه پرستاری، دانشکده پرستاری و مامایی تربت حیدریه. در طول سالهای گذشته در زمینههای پرستاری بالینی و پژوهش در حوزه سلامت روان بیماران بستری، بهویژه در دوران بحران کووید-۱۹، فعالیت داشتهام. حاصل فعالیتهای علمی بنده انتشار 45 مقاله علمی در مجلات داخلی و بینالمللی، مشارکت در ۱۰ طرح پژوهشی به عنوان همکار و ۱۱ طرح به عنوان محقق اصلی، و داوری ۶ طرح تحقیقاتی در حوزه پرستاری و سلامت است. همچنین در زمینه کارآزماییهای بالینی و پژوهشهای مبتنی بر مراقبتهای بیمارستانی فعال بودهام.
دلیل اصلی شما برای انتخاب این طرح تحقیقاتی و پژوهشی چه بوده و چه کسانی در این تحقیق یاریدهنده شما بودهاند؟
در دوران پاندمی کووید-۱۹ یکی از چالشهای مهم، محدودیت ملاقات بیماران با خانوادههایشان و به تبع آن، افزایش سطح اضطراب و استرس در بیماران بستری بود. با توجه به اهمیت سلامت روان بیماران و نیاز به ارائه راهکارهای مؤثر و کمهزینه در شرایط قرنطینه بیمارستانی، اجرای این پژوهش را ضروری دیدم. در این طرح از همراهی ارزشمند تیم پرستاری و مسئولین بیمارستان نهم دی تربت حیدریه بهرهمند بودم که در انجام ملاقاتهای ویدئویی و ثبت اطلاعات، همکاری مؤثری داشتند.
پژوهشتان را معرفی کرده و با معرفی ویژگی و نوآوریها در خصوص موضوعات و محورهای آن توضیح دهید:
این طرح یک کارآزمایی بالینی بود که بر روی ۶۰ بیمار بستری مبتلا به کووید-۱۹ در بیمارستان نهم دی تربت حیدریه انجام شد. بیماران در قالب مداخلات ویدئویی روزانه سه نوبت تماس تصویری ۱۰ تا ۱۵ دقیقهای با خانوادههای خود برقرار کردند. نتایج نشان داد این مداخلات منجر به کاهش ۳۰ درصدی اضطراب (از ۱۱.۶ به ۸.۵) و ۲۶ درصدی استرس (از ۱۴.۴ به ۱۰.۷) در بیماران شد که از نظر آماری معنادار بود (p < 0.05). نکته حائز اهمیت، قابلیت اجرای این طرح در سایر شرایط مانند بخشهای مراقبت ویژه و بیماریهای مزمن، حتی در دوران پسا کرونا است.
آیا این پژوهش به مرحله اجرا و یا بهرهبرداری درآمده است؟
بله، این طرح به صورت پایلوت در بیمارستان نهم دی اجرا و مورد ارزیابی عملکرد و کاربردپذیری قرار گرفت و نتایج مثبت آن به مسئولین بیمارستان و معاونت درمان دانشگاه ارائه شده است. در حال حاضر در حال رایزنی برای گنجاندن این روش در پروتکلهای مراقبت روانی بیماران بستری هستیم.
این طرح پژوهشی چه گرهای از مشکلات مردم باز خواهد کرد؟
این طرح میتواند ضمن کاهش اضطراب و استرس بیماران بستری در دوران قرنطینه، ارتباط عاطفی و روانی بیماران با خانوادههایشان را حفظ کند و از عوارض روانی طولانیمدت بیماری و بستری شدن جلوگیری کند. همچنین این روش به دلیل کمهزینه بودن و سهولت اجرا، در مراکز درمانی با امکانات محدود نیز قابل بهرهبرداری است.
انتظار شما از مسئولین و متولیان امور پژوهشی در زمینه حمایت و توسعه فعالیتهای مشابه چیست و چه راهکارهایی را پیشنهاد میکنید؟
با توجه به تأثیر مستقیم پژوهشهای کاربردی بر سلامت جامعه، انتظار میرود حمایت مالی و اجرایی از پژوهشهای حوزه مراقبتهای بالینی و سلامت روان بیماران افزایش یابد. همچنین ایجاد زیرساختهای فنی و تجهیز بخشها به امکانات ارتباط تصویری و اینترنت پایدار در بیمارستانها میتواند به اجرای گستردهتر این طرحها کمک کند.
اگر توضیح دیگری در خصوص برنامههای جاری، آینده و اهدافتان دارید در خاتمه این گفتگو بفرمایید:
در حال حاضر در حال پیگیری گسترش اجرای این طرح در بخشهای مراقبت ویژه و بیمارستانهای دیگر استان هستم و همچنین برنامهریزی برای انجام مطالعات مشابه در بیماران مبتلا به سایر بیماریهای مزمن را در دستور کار دارم. هدف اصلی بنده ارتقای سلامت روان بیماران بستری و کاهش عوارض روحی دوران درمان است.


